The Greatest Showman (2017)

Je houdt van musicals, of je houdt er niet van. Tenminste, dat hoor ik toch vaak zeggen.  Ik houd er wel van. En dat is een understatement. Des te meer liedjes, des te beter. De vaak gehoorde kritiek dat mensen in het echte leven ook niet plots beginnen te zingen snap ik niet, want als de situatie er om vraagt durf ik wel eens (volledig vals en uit de toon overigens) een lied passend bij de situatie te zingen.  Maar dat terzijde.

The Greatest Showman (2017) dus.  Het verhaal van de legendarische P.T. Barnum, oprichter van oa. Barnum & Bailey Circus en Ringling Brothers.

Hugh Jackman, Michelle Williams en Zac Efron in een film, een musical nog wel. Dat kon niet slecht zijn. En mijn hoge verwachtingen werden helemaal ingelost. Een kleine 10 minuten in de film had ik meteen een waauw gevoel. Dit was echt goed. De muziek (door dezelfde schrijvers als het veel bekroonde La La Land (2016)) bracht me helemaal in de juiste sfeer, ook al kozen ze voor  een meer hedendaagse sound in plaats van muziek die bij de periode hoorde. Heel terecht dus ook dat de Golden Globe afgelopen zondag naar het nummer 'This is me' ging.  Ik verwacht minstens nog een oscar-nominatie voor een van de nummers.

Voor Hugh Jackman was deze film een project van lange adem. Al in 2009 was hij bezig met de voorbereidingen van deze film.  Hij las niet minder dan 35 verschillende biografieën over P.T. Barnum om zich voor te bereiden op zijn rol. Hij heeft van Barnum een geloofwaardig personage gemaakt, met menselijke gebreken.  Wanneer hij geaccepteerd wordt in de hogere kringen, keert hij zijn rug naar zijn eerste artiesten en probeert hen uit het zicht te houden. Dit maakt het personage menselijk en echt.

Michelle Williams zet een degelijke prestatie neer, maar de show wordt toch gestolen door enerzijds Zac Efron, die als rijkeluiszoontje Phillip Carlyle opbokst tegen de vooroordelen van zijn familie en omgeving, en anderzijds Keala Settle als vrouw-met-baard Lettie Lutz.

Het is misschien vroeg om dit nu al te zeggen, maar voor mij was dit al een van de hoogtepunten van 2018 op filmgebied.

Murder on the Orient Express (2017)

Toen ik hoorde dat er een nieuwe verfilming kwam van een van de meest beroemde boeken van Agatha Christie, Murder on the Orient Express (2017) had ik gemengde gevoelens. Langs de ene kant was de cast veelbelovend en het verhaal blijft ijzersterk met een verrassende ontknoping. Maar dit laatste zorgde ook voor twijfel, aangezien de ontknoping zo verrassend is, blijft die bij. Ook al is het jaren geleden dat ik Murder on the Orient Express (1974) zag, ik weet nog steeds hoe de vork in de steel zit. Dat is ook de reden dat ik de eerdere remake uit 2001 links heb laten liggen.

Toch besloot ik deze versie een kans te geven. De cast met oa. Michelle Pfeiffer, Josh Gad, Judi Dench en Johnny Depp trok me over de streep.

Mijn algemene indruk is positief. De film bevat enkele prachtige beelden van Jeruzalem, Istanboel en de Orient Express die zijn weg vindt door Oost-Europa. Het verhaal blijft nu sterk. Jammer dat ik al wist wie de schuldige was, waardoor je de film natuurlijk heel anders bekijkt.

Waar ik echter voor vreesde, namelijk dat Kenneth Branagh zou teleurstellen in zijn rol als Belgische detective Hercule Poirot, bleek onterecht te zijn. Branagh moest nochtans opboksen tegen eerdere vertolkers zoals Peter Ustinov (mijn persoonlijke favoriete Poirot) en David Suchet, die misschien wel de bekendste Poirot is, daar hij deze rol jarenlang vertolkte in de BBC serie. Ik verwachtte een tenenkrullend nep-frans accent (denk maar aan Steve Martin in The Pink Panther (2006)), maar ik moet zeggen dat hij dit heel overtuigend wist te brengen. Hij was een enorme verbetering ten opzichte van Albert Finney die in de originele film Poirot gestalte gaf. Ik schrok dan ook toen ik vernam dat Finney voor zijn vertolking een Oscarnominatie wist te verzilveren.

Wie voor mij de show stal was Michelle Pfeiffer. In haar vertolking van Mrs. Hubbard wist ze enorm veel geloofwaardigheid te leggen. Judi Dench deed wat er verwacht werd van haar, maar kreeg niet voldoende tijd om echt indruk te maken.

De enige zwakke schakel was Johnny Depp. Hij leek een beetje te acteren op automatische piloot. Eender welke acteur had deze rol kunnen even goed kunnen neerzetten.

Wie mij echter aangenaam verraste was Daisy Ridley. Ik had haar voordien nog nooit aan het werk gezien, waarschijnlijk omdat ik geen Star Wars fan ben. Ik geloofde haar echt in haar rol en leefde meteen met haar mee.

Op het einde van de film werd er een teaser gegeven naar een ander Agathe Christie verhaal, Death on the Nile. Ik vraag me af hoe ze dit gaan oplossen, aangezien in het originele verhaal de moord op de Nijl gebeurt terwijl Poirot al aan boord is. In deze film vertelde ze dat Poirot naar Egypte werd geroepen omdat er een moord op de Nijl gebeurd is.

Al bij al, een aanrader, als je de originele film nog niet gezien hebt, of als je kan leven met het feit dat je al weet hoe het afloopt.

Escape Room (2017)

In elke film zitten wel kleine foutjes. Vaak kunnen we die bedekken met de mantel der liefde en de film als geheel beoordelen.  Voor de film die ik onlangs zag is er echter geen mantel groot genoeg om de plotholes te bedekken. Er zaten meer gaten in het verhaal dan in een gemiddelde bol Zwitserse kaas.

Ik heb het over Escape Room (2017).  Niet te verwarren met Escape Room (2017). Ja, beide films zijn uit hetzelfde jaar, met dezelfde titel, maar hebben verder niks met elkaar te maken. Dat geen van beiden op het idee gekomen is om dan toch maar een andere titel te kiezen vind ik vreemd.  Maar ik dwaal af.  Terug naar Escape Room dus.

Het idee achter de film is niet slecht. Niet bijster origineel, maar het gegeven had wel iets. Het was een kruising tussen ‘Saw’ en ‘The Game’. Verwacht echter niet dat de film nog maar kan tippen aan deze twee films.

Het gegeven is simpel, 6 rijke jonge mensen besluiten samen mee te doen aan de rage van escape rooms. Je weet wel, je wordt opgesloten en aan de hand van puzzels, tips en raadsels kan je jezelf bevrijden. Al snel komen ze er achter dat het niet louter amusement is, maar dat hun leven echt op het spel staat.

Dit gegeven kan wel een spannende film opleveren, ook al gaat er niemand dood aan originaliteit. Echter wat ik hier te zien kreeg, leek eerder op een eerste versie van het idee. Een work-in-progress. Een eerste voorstel, waaraan gewerkt kan worden om de gaten in het scenario op te vullen.  Het is dan ook moeilijk te geloven dat iemand dit script heeft gelezen en geen opmerkingen had over hoe dit beter kon.

Ik noem het vooral luiheid van de schrijvers.  Toen een koppel op een gegeven moment een woord diende in te geven, wisten ze zonder ook maar enige tip dat het woord stond in het kruiswoordraadsel in de krant van de geboortedag van een van de personages. Hoe en waarom ze dat wisten wordt niet uitgelegd, ze wisten het gewoon. En zo zijn er nog tal van voorbeelden over hoe ze miraculeus een ingeving hebben die dan meteen ook correct is. Er wordt van de kijker wel heel veel goodwill verwacht om dit te blijven geloven.

De personages waren ook erg vlak en je leerde ze op geen enkel moment echt kennen, wat er voor zorgde dat je niet met hen meeleefde en het kon me niet schelen wie overleefde of wie niet.

Toen de film plots gedaan was, zonder dat er enige uitleg kwam over wie er achter zat of wat de bedoeling was klonk in de zaal waar ik de film zag een gefrustreerde zucht. De allereerste keer dat ik dit meemaakte in een bioscoop. Ik begreep meteen, ik was niet alleen in mijn teleurstelling wat deze film betreft.