In elke film zitten wel kleine foutjes. Vaak
kunnen we die bedekken met de mantel der liefde en de film als geheel
beoordelen. Voor de film die ik onlangs
zag is er echter geen mantel groot genoeg om de plotholes te bedekken. Er zaten
meer gaten in het verhaal dan in een gemiddelde bol Zwitserse kaas.
Ik heb het over Escape Room (2017). Niet te verwarren met Escape Room (2017). Ja,
beide films zijn uit hetzelfde jaar, met dezelfde titel, maar hebben verder
niks met elkaar te maken. Dat geen van beiden op het idee gekomen is om dan
toch maar een andere titel te kiezen vind ik vreemd. Maar ik dwaal af. Terug naar Escape Room dus.
Het idee achter de film is niet slecht. Niet
bijster origineel, maar het gegeven had wel iets. Het was een kruising tussen
‘Saw’ en ‘The Game’. Verwacht echter niet dat de film nog maar kan tippen aan
deze twee films.
Het gegeven is simpel, 6 rijke jonge mensen
besluiten samen mee te doen aan de rage van escape rooms. Je weet wel, je wordt
opgesloten en aan de hand van puzzels, tips en raadsels kan je jezelf
bevrijden. Al snel komen ze er achter dat het niet louter amusement is, maar
dat hun leven echt op het spel staat.
Dit gegeven kan wel een spannende film
opleveren, ook al gaat er niemand dood aan originaliteit. Echter wat ik hier te
zien kreeg, leek eerder op een eerste versie van het idee. Een
work-in-progress. Een eerste voorstel, waaraan gewerkt kan worden om de gaten
in het scenario op te vullen. Het is dan
ook moeilijk te geloven dat iemand dit script heeft gelezen en geen opmerkingen
had over hoe dit beter kon.
Ik noem het vooral luiheid van de
schrijvers. Toen een koppel op
een gegeven moment een woord diende in te geven, wisten ze zonder ook maar enige tip dat het woord stond in het kruiswoordraadsel in de krant van de geboortedag van een van de personages. Hoe en waarom
ze dat wisten wordt niet uitgelegd, ze wisten het gewoon. En zo zijn er nog tal
van voorbeelden over hoe ze miraculeus een ingeving hebben die dan meteen ook
correct is. Er wordt van de kijker wel heel veel goodwill verwacht om dit te
blijven geloven.
De personages waren ook erg vlak en je leerde
ze op geen enkel moment echt kennen, wat er voor zorgde dat je niet met hen
meeleefde en het kon me niet schelen wie overleefde of wie niet.
Toen de film plots gedaan was, zonder dat er
enige uitleg kwam over wie er achter zat of wat de bedoeling was klonk in de
zaal waar ik de film zag een gefrustreerde zucht. De allereerste keer dat ik
dit meemaakte in een bioscoop. Ik begreep meteen, ik was niet alleen in mijn
teleurstelling wat deze film betreft.
