The Greatest Showman (2017)

Je houdt van musicals, of je houdt er niet van. Tenminste, dat hoor ik toch vaak zeggen.  Ik houd er wel van. En dat is een understatement. Des te meer liedjes, des te beter. De vaak gehoorde kritiek dat mensen in het echte leven ook niet plots beginnen te zingen snap ik niet, want als de situatie er om vraagt durf ik wel eens (volledig vals en uit de toon overigens) een lied passend bij de situatie te zingen.  Maar dat terzijde.

The Greatest Showman (2017) dus.  Het verhaal van de legendarische P.T. Barnum, oprichter van oa. Barnum & Bailey Circus en Ringling Brothers.

Hugh Jackman, Michelle Williams en Zac Efron in een film, een musical nog wel. Dat kon niet slecht zijn. En mijn hoge verwachtingen werden helemaal ingelost. Een kleine 10 minuten in de film had ik meteen een waauw gevoel. Dit was echt goed. De muziek (door dezelfde schrijvers als het veel bekroonde La La Land (2016)) bracht me helemaal in de juiste sfeer, ook al kozen ze voor  een meer hedendaagse sound in plaats van muziek die bij de periode hoorde. Heel terecht dus ook dat de Golden Globe afgelopen zondag naar het nummer 'This is me' ging.  Ik verwacht minstens nog een oscar-nominatie voor een van de nummers.

Voor Hugh Jackman was deze film een project van lange adem. Al in 2009 was hij bezig met de voorbereidingen van deze film.  Hij las niet minder dan 35 verschillende biografieën over P.T. Barnum om zich voor te bereiden op zijn rol. Hij heeft van Barnum een geloofwaardig personage gemaakt, met menselijke gebreken.  Wanneer hij geaccepteerd wordt in de hogere kringen, keert hij zijn rug naar zijn eerste artiesten en probeert hen uit het zicht te houden. Dit maakt het personage menselijk en echt.

Michelle Williams zet een degelijke prestatie neer, maar de show wordt toch gestolen door enerzijds Zac Efron, die als rijkeluiszoontje Phillip Carlyle opbokst tegen de vooroordelen van zijn familie en omgeving, en anderzijds Keala Settle als vrouw-met-baard Lettie Lutz.

Het is misschien vroeg om dit nu al te zeggen, maar voor mij was dit al een van de hoogtepunten van 2018 op filmgebied.